ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

Ως ΣΥΡΙΖΑ είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη. Η βαρβαρότητα του καθεστώτος Καντάφι δεν αντιμετωπίζεται με τη βαρβαρότητα μιας ΝΑΤΟϊκής επέμβασης. Οι συνέπειες θα είναι τραγικές για όλη τη Μεσόγειο. Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στην εμπλοκή της Ελλάδας με οποιοδήποτε τρόπο, στη χρησιμοποίηση των εδαφών της και της βάσης της Σούδας.


Το ΝΑΤΟ, το οποίο βαρύνεται με εγκλήματα σε βάρος λαών της ευρύτερης περιοχής μας, δεν μπορεί να υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη η διεθνής υποκρισία που αποτυπώνεται στο γεγονός ότι εκείνοι που βιάζονται για στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη για δήθεν συμπαράσταση στους εξεγερμένους, δεν βρήκαν λέξη καταδίκης της στρατιωτικής επέμβασης της Σαουδικής Αραβίας για την καταστολή της δημοκρατικής εξέγερσης στο Μπαχρέϊν.

To Γραφείο Τύπου

Δημόσια επιστολή της κίνησης «ΟΧΙ ακριβά εισιτήρια»

Ηράκλειο 15 Μάρτη, 2011


ΠΡΟΣ:

Τους βουλευτές του Νομού Ηρακλείου: κ. Κεγκέρογλου Β., κ. Παρασύρη Φ., κ. Στρατάκη Ε., κ. Σκραφνάκη Μ., κ. Αυγενάκη Ε., κ. Κεφαλογιάννη Ε., κ. Κριτσωτάκη Μ.

Τον Δήμαρχο Ηρακλείου κ. Γ. Κουράκη, τον επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Ηράκλειο, Ανατροπή και Πορεία στο Μέλλον» κ. Τ. Ηλιαδάκη, τον επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Λαϊκή Συσπείρωση» κ. Μ. Συντιχάκη, τον επικεφαλής της δημοτικής κίνησης «Ηράκλειο – Ανθρώπινη Πόλη» κ. Κ. Καμπιτάκη

Τον Περιφερειάρχη Κρήτης κ. Σ. Αρναουτάκη, τον επικεφαλής του συνδυασμού «Μάχη για την Κρήτη» κ. Δ. Γιαννουλάκη, τον επικεφαλής του συνδυασμού «Η Κρήτη μας ενώνει» κ. Ι. Πλακιωτάκη, τον επικεφαλής του συνδυασμού «Λαϊκή Συσπείρωση Κρήτης» κ. Σ. Ορφανό, τον επικεφαλής του συνδυασμού «Ριζοσπαστική Συνεργασία Κρήτης» κ. Γ. Σταθάκη, τον επικεφαλής του συνδυασμού «Μια Κρήτη, Περιβάλλον-Ανθρωπος» κ. Α. Ανηψητάκη, τον επικεφαλής του συνδυασμού «Αντικαπιταλιστική Αριστερή Παρέμβαση στην Κρήτη» κ. Σ. Ρίζο


Aπό τον Ιανουάριο του 2011, οι Ηρακλειώτες έχουν γίνει μάρτυρες μιας εξωφρενικής αύξησης της τιμής του εισιτηρίου των αστικών συγκοινωνιών κατά 26-31%. Για μία μόνο απλή διαδρομή (χωρίς δυνατότητα επιστροφής, χωρίς μετεπιβίβαση ή κάποιου άλλου είδους διευκόλυνση) απαιτείται εισιτήριο μέχρι και 1,5 ευρώ (κανονικό Βʼ Ζώνης). Οι μόνες ομάδες του πληθυσμού που διαθέτουν δικαίωμα φτηνότερης μετακίνησης είναι οι μαθητές και οι πολύτεκνοι και αυτές με εισιτήρια 0,6 και 0,75 ευρώ αντίστοιχα.

Στις 11 Φλεβάρη, μάλιστα, καταργήθηκε η δυνατότητα δωρεάν μετακίνησης για ΑμΕΑ, γεγονός που αφορά 3.500 συμπολίτες μας (βλέπε σχετική επερώτηση Μ. Στρατάκη στον Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης).

Η αύξηση αυτή είναι η δεύτερη που πραγματοποιείται μέσα σε διάστημα 2 χρόνων και οφείλεται καταρχήν στην υπουργική απόφαση του Δεκεμβρίου του περασμένου έτους, η οποία λαμβάνει υπόψη τα μέτρα που επιβάλλονται από το μνημόνιο και τις συνεπακόλουθες αυξήσεις σε ΦΠΑ και στον συντελεστή καυσίμων.

Παράλληλα, τα εισοδήματα των πολιτών μειώνονται. Επιδόματα καταργούνται, οι συντάξεις μειώνονται ενώ το κόστος ζωής έχει εκτιναχθεί, αφού οι πολίτες αναγκάζονται να επιβαρύνονται για αρκετές κοινωνικές υπηρεσίες που θα έπρεπε να παρέχονται δωρεάν (υγεία και παιδεία) . Εξαιτίας των μέτρων που απορρέουν από την ψήφιση του μνημονίου και της γενικότερης ύφεσης, οι κάτοικοι της Κρήτης έχουν περιέλθει σε μία δυσχερή οικονομική κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ανεπίσημα στοιχεία υπολογίζουν τους ανέργους μόνο του Ηρακλείου σε 35.000 άτομα.

Είναι γεγονός ότι η παραπάνω κατάσταση συνιστά ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα για την πόλη μας καθώς οι καθημερινές μετακινήσεις για ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού τίθενται υπό αμφισβήτηση. Πώς θα μπορέσουν οι άνεργοι να μετακινηθούν προς τους ΟΑΕΔ ή προς αναζήτηση εργασίας όταν χρειάζονται για αυτό το λόγο 35 ευρώ μηνιαίως κατά μέσο όρο; Πώς θα μπορέσουν οι μικροσυνταξιούχοι και οι φτωχές κοινωνικές ομάδες να μετακινηθούν προς το ΠΑΓΝΗ, το ΙΚΑ ή το Βενιζέλειο; Πώς θα μπορέσουν οι φοιτητές να μετακινηθούν προς τις σχολές τους και οι μαθητές στα σχολεία και τα φροντιστήρια τους χωρίς να επιβαρύνονται οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί; Πώς θα μπορέσουν τα ΑμΕΑ να χρησιμοποιήσουν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς όταν η πολιτεία δεν ενδιαφέρεται για την έκδοση νέων καρτών δωρεάν επιβίβασης;

Οι τιμές στα εισιτήρια του αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου είναι κοινωνικά άδικες και απαράδεκτες. Ταυτόχρονα, πολλές υποσχέσεις ακούμε και λίγες πράξεις βλέπουμε (βλέπε προ μηνών δέσμευση του Υφυπουργού Μεταφορών Σπ. Βούγια για επιδοτούμενα εισιτήρια σε μία «μεγάλη ομάδα ανέργων»)

Για όλους τους παραπάνω λόγους, την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε ευρύτατη σύσκεψη στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου με πρωτοβουλία των φοιτητικών συλλόγων της πόλης και με συμμετοχή δεκάδων φορέων, όπου συζητήθηκε το πρόβλημα των ακριβών μετακινήσεων και αποφασίστηκε η δημιουργία της συντονιστικής μας επιτροπής για το ζήτημα. Στη σύσκεψη συμμετείχαν εκπρόσωποι της τοπικής ΕΛΜΕ, του σωματείου Ιατρικών Επισκεπτών, της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, του σωματείου Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ, του σωματείου Λιθογράφων-Τυπογράφων, δεκάδες φοιτητές και άνεργοι.

Οι πολίτες και οι φορείς της πόλης έχουν αρχίσει να εκφράζουν τη δυσφορία και την αγανάκτηση τους. Ο Σύλλογος Εργαζομένων του ΠΑΓΝΗ σε ανακοίνωση του για το θέμα σημειώνει «Το ΔΣ του αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου οφείλει να πάρει πίσω τις νέες αυξήσεις, η Πολιτεία θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να ασκήσει κοινωνική πολιτική».Η ΕΛΜΕ Ηρακλείου δηλώνει τη συμμετοχή της και τη συμπαράστασή της στην κίνηση μας και ταυτόχρονα διεκδικεί τη μείωση του κόστους μεταφοράς για όλες τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, τη δωρεάν μεταφορά για μαθητές και φοιτητές, και την επαναχρησιμοποίηση του εισιτηρίου μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα.

Ταυτόχρονα, η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου αποστέλλει επιστολή στον Υπουργό Μεταφορών και Υποδομών όπου μεταξύ άλλων απαιτεί «ίση μεταχείριση των πολιτών του κέντρου με αυτό της επαρχίας», ζητώντας μείωση στις τιμές των εισιτηρίων του αστικού ΚΤΕΛ για ανέργους, συνταξιούχους, πολυτέκνους (βλέπε και σχετική επερώτηση Μ. Κριτσωτάκη προς τον Υπουργό Μεταφορών).

Θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρξει ξεκάθαρη στάση σε αυτό εκρηκτικό ζήτημα από όλους τους εκπροσώπους του ηρακλειώτικου λαού στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, στο νεοσύστατο περιφερειακό συμβούλιο και στο δημοτικό συμβούλιο του νέου Δήμου Ηρακλείου. Είμαστε στα μέσα του Μάρτη,έχουν προστεθεί στην πλάτη μας νέα μνημόνια, η κυβέρνηση έχει κηρύξει στάση πληρωμών σε επιδόματα ανεργίας και δεν έχουμε δει καμία ουσιαστική κίνηση από τους υπεύθυνους φορείς για το θέμα.


Οπότε, σας ερωτούμε:

Σε τι ενέργειες θα προβείτε ώστε να μειωθούν οι εξωφρενικές τιμές στα εισιτήρια του αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου, που κάνουν τις καθημερινές μετακινήσεις των πολιτών απαγορευτικές;

Τι δράσεις σκοπεύετε να κάνετε προκειμένου να διευκολυνθούν οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι μικροσυνταξιούχοι, οι μαθητές, οι φοιτητές, τα ΑμΕΑ στις μετακινήσεις τους;

Τι προτίθεστε να κάνετε για να δημιουργηθεί Δημοτική Συγκοινωνία στην πόλη μας, ανάγκη που επιτείνεται και μετά την διεύρυνση των ορίων του Δήμου;

Κίνηση «ΟΧΙ ακριβά εισιτήρια»

Η πρόταση της ΔΕΑ για την κοινή δράση της Αριστεράς

Του Μήτσου Γκορίτσα

Η συγκυρία σήμερα χαρακτηρίζεται από την κρίση του καπιταλισμού διεθνώς και από την επίθεση του κεφαλαίου που χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή αγριότητα σε σύγκριση με τις τελευταίες δεκαετίες. Οι εργαζόμενοι βλέπουν τη ζωή τους να χειροτερεύει με ραγδαίο ρυθμό, ενώ η νέα γενιά καλείται να ζήσει σε ένα τρομακτικό και αβέβαιο μέλλον, να αποδεχτεί την επιστροφή σε μια ζωή ίδια και χειρότερη με πολλές δεκαετίες πριν. Στην Ελλάδα η πολιτική αυτή λιτότητας συστηματοποιείται μέσα από το «μνημόνιο» που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με την «τρόικα» ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ.

Διλήμματα

Το δίλημμα, που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι, η νεολαία, τα λαϊκά στρώματα, είναι επείγον και σαφές. Είτε θα θυσιάσουν τη ζωή τους για χάρη των συμφερόντων μιας ελάχιστης μειοψηφίας τραπεζιτών και κεφαλαιοκρατών, είτε θα παλέψουν για να υπερασπίσουν τη ζωή τους, ανατρέποντας αυτή την πολιτική. Παρά το «σοκ και δέος» που έχει προκαλέσει ο θυελλώδης χαρακτήρας της αντικοινωνικής επίθεσης της κυβέρνησης και της τρόικας, η μαζικότητα και η μαχητικότητα των γενικών απεργιών, η ραγδαία ανάπτυξη κινημάτων όπως το «Δεν πληρώνω», η εκλογική κατάρρευση στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές των κομμάτων που άμεσα ή έμμεσα στηρίζουν την πολιτική του μνημονίου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ), είναι σημάδια ότι η πολιτική αυτή δεν είναι μονόδρομος, ότι ο δεύτερος δρόμος της κοινωνικής αντίστασης και της ανατροπής είναι ανοιχτός.

Η Αριστερά, παρά τις αδυναμίες της, δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης παρά να πρωτοστατήσει για να γίνει πράξη αυτός ο δεύτερος δρόμος. Η πολυδιάσπαση της Αριστεράς, οι αποκλίνουσες ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές, τα διαφορετικά συνολικά σχέδια εξόδου από την κρίση που προτείνονται, δεν μπορούν να γίνονται πρόσχημα για την άρνηση του πιο επείγοντος καθήκοντος της στιγμής. Η Αριστερά οφείλει να δράσει εδώ και τώρα και από κοινού, με βάση ένα πρόγραμμα υπεράσπισης των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων, πριν η λαίλαπα των αντεργατικών μέτρων οδηγήσει την κοινωνία σε ερείπια.

Αντίθετα, κάθε προσπάθεια συμφωνίας προκαταβολικά σε ένα πλήρες και συνεκτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση ως προϋπόθεση για την κοινή δράση, είναι καταρχήν ουτοπική αυτή τη στιγμή (με βάση την ετερογένεια της Αριστεράς) και κατά δεύτερον λειτουργεί διασπαστικά στον κρίσιμο αγώνα της στιγμής, ισοδυναμεί με αποφυγή της μάχης και αποδοχή της ήττας του λαού. Όπως έδειξαν ξεκάθαρα οι πρόσφατες εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο, δεν είναι τα «ξεκάθαρα» εναλλακτικά σχέδια που οδηγούν σε κοινωνικό ξεσηκωμό, αλλά αντίθετα είναι ο κοινωνικός ξεσηκωμός προϋπόθεση για να μπορούν να τεθούν σε ρεαλιστική και μαζική βάση εναλλακτικά σχέδια και λύσεις.

Ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο της Αριστεράς, με ένα μίνιμουμ αναγκαίο πλαίσιο στόχων πάλης, μπορεί να κάνει σημαντική διαφορά στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί να καταγράψει ένα αντίπαλο δέος στην αστική πολιτική και να δώσει το σύνθημα αγώνα για την ανατροπή του μνημονίου σε πλατιές μάζες. Βέβαια, δεν μπορεί να δώσει όλες τις απαντήσεις. Δεν μπορεί να απαντήσει για παράδειγμα στο ζήτημα του ρατσισμού, στην πολιτική «διαίρει και βασίλευε» της κυρίαρχης τάξης, αφού σημαντικό μέρος της Αριστεράς υποχωρεί απέναντι στις ρατσιστικές αντιλήψεις.

Πολιτική

Η εργατική τάξη στην Ελλάδα αποτελείται από ντόπιους και μετανάστες και η μάχη ενάντια στην πολιτική του μνημονίου έχει ανάγκη και τα δυο αυτά τμήματα ενωμένα. Η καίρια συνεπώς μάχη ενάντια στο ρατσισμό οφείλει να δοθεί όχι μόνο μέσα στην κοινωνία, αλλά και μέσα στην Αριστερά με μετωπική δράση της αντιρατσιστικής της πτέρυγας. Επιπλέον, η μετωπική δράση δεν μπορεί να χαράξει μια συνολική εναλλακτική για το «μετά» της κοινωνίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με το χτίσιμο μιας μαζικής ανατρεπτικής Αριστεράς, ξεκάθαρης ιδεολογικά, που να προβάλλει αξιόπιστα έναν άλλο δρόμο απέναντι στα αδιέξοδα και τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.

Η πολιτική και ιδεολογική μάχη για το ξεκαθάρισμα των απόψεων και το χτίσιμο μιας τέτοιας Αριστεράς είναι μπροστά μας. Όμως κάθε πολιτική δύναμη οφείλει να δίνει αυτή τη μάχη με τρόπο που να αποδεικνύει παράλληλα τη χρησιμότητά της στην πράξη, δηλαδή στη μετωπική δράση για την ανατροπή του μνημονίου εδώ και τώρα.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα κοινής δράσης της Αριστεράς, που θα μπορεί να ενώσει σε ένα πλατύ μέτωπο τις οργανωμένες δυνάμεις, τους ανένταχτους, τους αγωνιστές που σπάνε από την επιρροή των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, καθώς και τους αγωνιστές που μπαίνουν στον αγώνα για πρώτη φορά, οφείλει να περιλαμβάνει τους απολύτως απαραίτητους στόχους πάλης, ώστε να είναι ενωτικό και να έχει σαν κριτήριο τα άμεσα συμφέροντα των «από κάτω», ώστε να είναι επαρκές στην αντιμετώπιση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Οι κινήσεις που υποστηρίζουμε

1. Η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί θετικό βήμα που, όμως, μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο με στροφή σε αριστερή ριζοσπαστική πολιτική και άμεση στήριξη στον κόσμο της βάσης του εγχειρήματος (τοπικές οργανώσεις, μέλη, δικαίωμα αποφάσεων, υλοποίηση κεντρικών αποφάσεων 2ης και 3ης Πανελλαδικής Συιδιάσκεψης, άμεση οργάνωση της 4ης ΠΣ).

2.Επιτροπές Αγώνα παντού. Υποστήριξη του συντονισμού τους με στόχο τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού και πολιτικού δικτύου αντίστασης από τα κάτω.

3. Απεύθυνση –και μέσω του ΣΥΡΙΖΑ– προς το ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον κόσμο του ΚΚΕ. Ειδικό βάρος στην ανάπτυξη σχέσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αξιοποίηση κάθε δικτύου που δίνει τέτοιες δυνατότητες (Αριστερό Βήμα, ΕΛΕ χρέους κ.λπ.).

4. Απόκρουση των διαδικασιών συγκρότησης «μετώπων» που θα επιχειρήσουν να δώσουν στην αντιμνημονιακή διάθεση εθνικιστικό και τελικά αντιαριστερό περιεχόμενο. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η αντιμετώπιση της Σπίθας του Μ. Θεοδωράκη (αλλά και των γνωστών τουρκοφάγων νεοεθνικιστών και τελικά του Μαρκεζίνη…).

5. Στο ενδεχόμενο αιφνιδιαστικών εκλογών υποστηρίζουμε την απάντηση ενός κοινού ψηφοδελτίου, που θα επιδιώκει να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις, αλλά θα προχωρήσει με όσες συμφωνήσουν. Διατηρώντας την αυτονομία τους, διατηρώντας –αν το επιθυμούν– τη διακριτότητά τους, αλλά δίνοντας στον κόσμο την ευκαιρία να μαυρίσει μαζικά από τα αριστερά τις δυνάμεις του μνημονίου.

Στόχοι πάλης

Πέρα από τις συνήθεις διεκδικήσεις των εργαζομένων, που παραμένουν απολύτως επίκαιρες, είναι αναγκαίοι νέοι στόχοι πάλης τους οποίους επιβάλλει η εποχή. Αυτοί οι στόχοι πάλης είναι:

1. Η ανατροπή του μνημονίου είναι το πρώτο άμεσο καθήκον. Όμως η πάλη ενάντια στο μνημόνιο, για να μην είναι προσχηματική, οφείλει να έχει απάντηση στο ζήτημα του χρέους. Απέναντι στα προγράμματα λιτότητας, που υλοποιούνται σε όλες τις χώρες με πρόσχημα τα χρέη και τα ελλείμματα, η Αριστερά οφείλει να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση: Είτε οι εργαζόμενοι δεν οφείλουν να πληρώσουν το χρέος, οπότε πρέπει και μπορούμε να παλέψουμε για την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων, είτε πρέπει να συνεχίσουμε να πληρώνουμε το χρέος (έστω και με μικρότερα επιτόκια), οπότε το περισσότερο που μπορούμε να διεκδικήσουμε είναι μικροδιορθώσεις στα μέτρα λιτότητας. Το μνημόνιο, που έχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση με την τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, προβλέπει τα απάνθρωπα μέτρα λιτότητας και ταυτόχρονα το δανεισμό της Ελλάδας με 110 δισ. ευρώ (και ακόμα περισσότερα στο μέλλον). Το δίλημμα, που μας βάζουν κυβέρνηση και άρχουσα τάξη, είναι σαφές: «Αν δεν θέλετε το μνημόνιο, πρέπει να βρείτε τα δισ. ευρώ για τη συνέχιση της εξυπηρέτησης του χρέους».

Σε αυτό το δίλημμα η Αριστερά δεν μπορεί να κρύβει το κεφάλι της στην άμμο. Αν θέλει στα σοβαρά να παλέψει για την ανατροπή του μνημονίου δεν έχει άλλο δρόμο από το να πει ότι δεν χρειαζόμαστε τα καινούρια δάνεια για να πληρώνουμε τα παλιά, ότι δεν έχουμε ανάγκη τους δανειστές του κράτους και συνεπώς δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε για κανένα μνημόνιο μαζί τους, ότι πρέπει να σταματήσουμε κάθε πληρωμή του δημόσιου χρέους εδώ και τώρα. Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε την ανατροπή του μνημονίου, αν δεν διεκδικήσουμε ταυτόχρονα (την άμεση και μονομερή παύση πληρωμών και) το «πάγωμα» του χρέους. Αυτή είναι μια στοιχειώδης διεκδίκηση που οφείλει να έχει ένα μέτωπο κοινής δράσης της Αριστεράς, όποιες και αν είναι οι διαφορές, τόσο για την εκτίμηση των αιτιών του χρέους όσο και για το πώς θα προχωρήσουμε μετά (επαναδιαπραγμάτευση ή διαγραφή κ.λπ.).

Παράλληλα με το πάγωμα του χρέους πρέπει να διεκδικήσουμε την αναδιανομή του πλούτου και την αντιστροφή των αιτιών που δημιουργούν νέα ελλείμματα και χρέη, δηλαδή το σταμάτημα των φοροαπαλλαγών και των επιδοτήσεων προς τους καπιταλιστές, τη βαριά φορολόγηση του κεφαλαίου, τη μείωση των τεράστιων στρατιωτικών δαπανών.

2. Το μνημόνιο αποτελεί την τελευταία αντιδραστική σύμβαση που υπόγραψε η ελληνική κυβέρνηση με την ΕΕ. Όμως δεν είναι η μόνη. Η συντριπτική πλειοψηφία των συνθηκών της ΕΕ (από το Μάαστριχτ μέχρι τη Λισαβόνα και πολλές άλλες) έχουν στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου και το χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η μη αναγνώριση αυτών των συνθηκών από την Αριστερά και η απειθαρχία σε αυτές, είναι επίσης μια μίνιμουμ, αλλά βασική προϋπόθεση για την κοινή δράση της Αριστεράς σήμερα.

3. Το πάγωμα του χρέους είναι ένα πρώτο βήμα, ώστε η προτεραιότητα να είναι οι άνθρωποι και όχι τα κέρδη. Όμως δεν είναι μόνο τα κέρδη των δανειστών του ελληνικού κράτους που πρέπει να θιγούν. Η επιδίωξη κερδοφορίας σε συνθήκες κρίσης οδηγεί σε κλεισίματα, σε απολύσεις, σε περιορισμό μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων, σε άνοδο τιμών σε βασικά αγαθά, σε πάγωμα της πίστωσης, σε ασφυξία και σε συρρίκνωση της οικονομίας. Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα είναι οι τράπεζες που, παρά την γιγάντωσή τους τα προηγούμενα χρόνια και παρά τα τεράστια χαριστικά πακέτα που παίρνουν από τις κυβερνήσεις, εξακολουθούν να τοκογλυφούν πάνω στα χρέη (κρατικά και ιδιωτικά) και ταυτόχρονα να μη διοχετεύουν νέες πιστώσεις, γιατί δεν θέλουν να πάρουν το ρίσκο νέων επισφαλών δανείων.

Για να προστατευτούμε από τις συνέπειες της κρίσης πρέπει λοιπόν να περιορίσουμε το κριτήριο του κέρδους και το «διευθυντικό δικαίωμα» της τάξης των καπιταλιστών πάνω στην οικονομία. Συνεπώς η Αριστερά οφείλει να διεκδικήσει από το κράτος όχι μόνο να σταματήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και να προχωρήσει αντίστροφα σε ένα ευρύ πρόγραμμα κρατικοποιήσεων, που θα ξεκινάει από τις τράπεζες και θα επεκτείνεται στην παιδεία, στην υγεία, στις ασφαλιστικές εταιρίες, στις υποδομές (δρόμοι, λιμάνια κ.λπ.), σε όλες τις πρώην ΔΕΚΟ και γενικότερα σε κάθε τομέα της οικονομίας που είναι κρίσιμος για την επιβίωση των εργαζομένων και γενικότερα της κοινωνίας.

Αυτό το πρόγραμμα κρατικοποιήσεων απαιτούμε ταυτόχρονα να γίνει χωρίς καμιά αποζημίωση στους καπιταλιστές, όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς οι επιχειρήσεις αυτές έχουν δημιουργηθεί από την εκμετάλλευση του μόχθου των εργαζομένων, αλλά και γιατί το συμφέρον σωτηρίας της κοινωνίας είναι υπέρτερο του «κεκτημένου» της ιδιοκτησίας του πλούτου από τους λίγους.

Η διεκδίκηση για ένα ευρύ πρόγραμμα κρατικοποιήσεων δεν είναι κάτι καινοφανές. Κυβερνήσεις όπως του Τσάβες και του Μοράλες έχουν υποχρεωθεί να προχωρήσουν σε τέτοια μέτρα σαν αναγκαίο όρο υλοποίησης στοιχειώδους φιλολαϊκής πολιτικής. Όμως η εμπειρία δείχνει ότι τόσο τα σύγχρονα όσο και παλιότερα προγράμματα κρατικοποιήσεων δεν μπορούν να λειτουργήσουν αυτομάτως υπέρ των εργαζομένων. Είναι απαραίτητο λοιπόν η διεκδίκηση των κρατικοποιήσεων να συνοδεύεται από την ταυτόχρονη διεκδίκηση του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου σε αυτές.

4. Το τέταρτο κεντρικό ζήτημα είναι η απάντηση που οφείλει να δώσει η Αριστερά στο δίλημμα της κυβερνητικής εξουσίας και της γενικότερης προοπτικής εξόδου από την κρίση. Η αναγκαία βάση για την κοινή δράση της Αριστεράς σήμερα είναι η πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης του μνημονίου, καθώς και η αντίθεση σε κάθε κυβερνητική λύση που αποδέχεται το μνημόνιο (ή ακόμα και μια αναθεωρημένη εκδοχή του) ως τετελεσμένο. Βοηθητική θα ήταν και η διατύπωση μακροπρόθεσμων εναλλακτικών (κυβέρνηση της Αριστεράς, προοπτική του σοσιαλισμού), οι οποίες αναγκαστικά θα έχουν έναν αφηρημένο και μελλοντικό χαρακτήρα και γιατί κάποια έτοιμη εναλλακτική πρόταση δεν υπάρχει, αλλά και γιατί, για τα διάφορα ρεύματα της Αριστεράς, το περιεχόμενο τέτοιων στόχων είναι πολύ διαφορετικό.

5. Ένα πέμπτο ζήτημα είναι η προσπάθεια υλοποίησης των παραπάνω στόχων πάλης στην πράξη. Αυτό σημαίνει την κοινή προσπάθεια της Αριστεράς για συγκρότηση πλατιών επιτροπών αγώνα, που θα παλεύουν να κάνουν τους παραπάνω στόχους πλειοψηφικούς μέσα στα συνδικάτα, στους χώρους της νεολαίας και στις γειτονιές, που θα δίνουν στήριγμα στους κοινωνικούς αγώνες και θα χτίζουν την αλληλεγγύη μεταξύ τους, που θα μπορούν να κατεβάζουν όλο και πιο μαζικά τον κόσμο στους δρόμους με τέτοια ριζοσπαστικά αιτήματα και θα μπορούν να πάρουν και ανεξάρτητες πρωτοβουλίες για κινητοποιήσεις από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Χωρίς να διαλυθούν οι υπάρχουσες παρατάξεις, είναι αναγκαίο παράλληλα να δημιουργηθεί μέσα σε κάθε χώρο μια «υπερπαράταξη» που να αγκαλιάζει κάθε αγωνιστή που θέλει να δώσει τον αγώνα της ανατροπής του μνημονίου, προσφέροντας έτσι μια οργανωτική ραχοκοκαλιά για τη διεξαγωγή του αγώνα αυτού.

Ενότητα στη δράση

Οι παραπάνω στόχοι πάλης δεν αποτελούν ένα συνεκτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, αλλά στοιχειώδεις διεκδικήσεις υπεράσπισης των εργαζομένων από τις συνέπειες της κρίσης. Η συζήτηση και η αντιπαράθεση μέσα στην Αριστερά, όπως και μέσα στην κοινωνία ευρύτερα για τα διάφορα συνολικά σχέδια, πρέπει και μπορεί να συνεχίζεται, όμως δεν αποτελεί προϋπόθεση κοινής δράσης η συμφωνία για τη συνολική προοπτική της κοινωνίας. Η άρνηση κοινής δράσης με πρόσχημα στρατηγικές διαφορές της Αριστεράς αποτελεί αδιαφορία για την επείγουσα ανάγκη να οργανώσουμε από κοινού τον αγώνα για τα άμεσα συμφέροντα των εργαζομένων.

Το νόμισμα

Και μια τέτοια διαφορά, που αντικειμενικά λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και διασπαστικά, είναι το ζήτημα του νομίσματος, το θέμα δηλαδή αν απέναντι στο μνημόνιο και την κρίση πρέπει να διεκδικούμε την παραμονή στο ευρώ ή την έξοδο και την επιστροφή στη δραχμή. Όμως είτε παραμείνει είτε αλλάξει το νόμισμα, καμιά αλλαγή δεν θα συμβεί στο συσχετισμό δυνάμεων και στην κατανομή του πλούτου, οι πλούσιοι θα παραμείνουν πλούσιοι και οι φτωχοί θα παραμείνουν φτωχοί, οι ντόπιοι και διεθνείς τοκογλύφοι θα συνεχίσουν να πληρώνονται για το χρέος και οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν το μάρμαρο. Αν οι εργαζόμενοι με τον αγώνα τους δεν μπορέσουν να επιβάλουν κάποιες νίκες με βάση τους στόχους που διατυπώθηκαν πιο πάνω (ανατροπή του μνημονίου, πάγωμα του χρέους, κρατικοποιήσεις κ.λπ.), τότε θα συνεχίσουν να υφίστανται τις συνέπειες της κρίσης, όποιο νόμισμα κι αν έχει η Ελλάδα. Συμφέρον των εργαζομένων είναι να υπερασπίσουν τον εαυτό τους από τις συνέπειες της κρίσης, να είναι έτοιμοι να δώσουν αυτό τον αγώνα απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο (παραμονή ή έξοδος από την ευρωζώνη) και όχι να κάνουν θυσίες για το ένα ή το άλλο νόμισμα. Σε κάθε περίπτωση, ο προσανατολισμός εντός η εκτός του ευρώ και της ΕΕ από διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς, δεν μπορεί να λειτουργεί ως πρόσχημα για την άρνηση της κοινής δράσης ενάντια στην πολιτική του μνημονίου.

Άμεσα αιτήματα

Συνοψίζοντας, ένα πρόγραμμα κοινής πάλης της Αριστεράς πρέπει να απαντάει στην υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων και της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να συστηματοποιηθεί σε μερικά απλά, αλλά βασικά σημεία: Αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης, των μέτρων λιτότητας και του μνημονίου με ταυτόχρονο πάγωμα της πληρωμής του χρέους, αναδιανομή του πλούτου και βαριά φορολογία του κεφαλαίου, πάλη για κρατικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας με εργατικό έλεγχο, δημιουργία πλατιών επιτροπών στους κοινωνικούς χώρους για να στηριχτεί αυτός ο αγώνας και να γίνει κοινωνικός ξεσηκωμός.

ΣΥΡΙΖΑ

Το πλαίσιο αυτό κοινής δράσης, παράλληλα με τη δημοκρατική εμβάθυνση, είναι ένα πλαίσιο που μπορεί και πρέπει να αναζωογονήσει την κοινή δράση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν η ηγεσία του ΣΥΝ εξακολουθεί να αντιδρά αρνητικά στην ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, εμείς δεν σκοπεύουμε να αποχωρήσουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χαρίζεται σε κανένα. Όμως ταυτόχρονα δεν υπάρχει και κανένας λόγος αναμονής ούτε της ηγεσίας του ΣΥΝ, ούτε προφανώς της ηγεσίας του ΚΚΕ που επιμένει διασπαστικά. Η δυναμική της κοινής δράσης μπορεί και πρέπει να φτάσει πολύ ευρύτερα, από κόσμο που σπάει από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τις δυνάμεις που συσπειρώνονται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Όσες δυνάμεις της Αριστεράς θέλουν να δώσουν πραγματικά τη μάχη για την ανατροπή του μνημονίου, μπορούν και οφείλουν να δράσουν από κοινού μέσα σε επιτροπές αγώνα, γονιμοποιώντας την κοινωνική αντίσταση, αλλά και μια νέα ευκαιρία για την Αριστερά. Ο ξεσηκωμός της νεολαίας το 2006-2007 έκανε εφικτή την τότε δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα η συγκυρία δημιουργεί τις συνθήκες για μια πολύ πιο βαθιά κοινωνική έκρηξη, κάνει εφικτή μια νέα δυναμική της Αριστεράς, αρκεί να είναι αποφασισμένη να πάρει το δρόμο της ανυποχώρητης υπεράσπισης των συμφερόντων των από κάτω, χωρίς να τρομάζει από την προοπτική σύγκρουσης με το σύστημα.

23 Φεβρουαρίου 2011: Αντιστεκόμαστε – απεργούμε – διαδηλώνουμε

ΣΥΡΙΖΑ - ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Εργαζόμενοι, Εργαζόμενες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι και νέες

Ο πόλεμος που έχει κηρύξει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η τρόικα, ενάντια στο σύνολο των εργαζομένων, δεν έχει τελειωμό.

Τα αλλεπάλληλα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που επιβάλλονται στα πλαίσια του μνημονίου και για χάρη των δανειστών της χώρας και της κερδοφορίας των αγορών, όχι μόνο δεν ανακόπτουν την ύφεση, αλλά την τροφοδοτούν και την ενισχύουν αυξάνοντας την ανεργία και την φτώχια σε πρωτοφανή για τη χώρα μας επίπεδα.

Η τρομοκρατία του χρέους χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επιβολή μιας διαρκούς λιτότητας και την πειθάρχηση των εργαζομένων στις επιταγές του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου.

Με το νέο μνημόνιο για το 2012 – 2014, προωθούνται ακόμα πιο κατεδαφιστικές πολιτικές και νέες θυσίες ύψους 14 δις ευρώ σε βάρος των εργαζόμενων, την ίδια στιγμή που δίνονται στις τράπεζες άλλα 30 δις ευρώ, ενώ η χώρα μπαίνει σε αιώνια επιτήρηση από την τρόικα και τους δανειστές της.

Με το προωθούμενο από την κυβέρνηση και την τρόικα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δις ευρώ μέχρι το 2015 πωλείται ολόκληρη η χώρα και λεηλατείται βάρβαρα από το κεφάλαιο ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος της.

Παράλληλα στις χώρες της Ευρωζώνης, το πρόβλημα του χρέους και η βαθειά οικονομική και κοινωνική κρίση που εξαπλώνεται, οδηγούν στην υλοποίηση νέων αντιδραστικών μέτρων και σε μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση με βάση τις κατευθύνσεις της Γερμανικής κυβέρνησης και των Γάλλων συνεταίρων της.

Η υπογραφή ενός «Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας» όπως οι ίδιοι το αποκαλούν, η αιώνια λιτότητα με την αποσύνδεση των μισθών από τον πληθωρισμό, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 τουλάχιστον χρόνια, η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και η συνταγματική κατοχύρωση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της αναθεώρησης των εθνικών συνταγμάτων, είναι οι βασικοί άξονες αυτού του νέου επιθετικού σχεδίου που επιχειρείται να επικυρωθεί με την σύμφωνη γνώμη και της ελληνικής κυβέρνησης, στη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ στα τέλη αυτού του Μάρτη.

Στο χώρο της «αντιπολίτευσης» η «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» και ο ΛΑΟΣ, παρά τους θεατρινισμούς τους, επί της ουσίας βάζουν πλάτη για να περνούν τα μνημονιακά μέτρα.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τις λαϊκές αντιστάσεις εξαπολύει ένα τσουνάμι αυταρχισμού με την καταπάτηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών, με την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και των αγωνιστών, με τη γενίκευση της κρατικής καταστολής.

Η καθοδηγούμενη επιχείρηση για την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, η προσπάθεια για ποινικοποίηση των αλληλέγγυων στους μετανάστες απεργούς πείνας, η ποινικοποίηση του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», η κατ’ εξακολούθηση απαγόρευση απεργιακών κινητοποιήσεων, η απαγόρευση πρόσφατα συγκεντρώσεων στο νομό Σερρών και η άσκηση του στρατού στο Κιλκίς για καταστολή διαδηλωτών είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του επικίνδυνου και εντεινόμενου κρατικού αυταρχισμού.


Εργαζόμενοι, Εργαζόμενες, συνταξιούχοι, νέοι και νέες, άνεργοι,

Μπορούμε και πρέπει να αγωνιστούμε για να την ανατρέψουμε αυτή την οδυνηρή κατάσταση που με ιδιαίτερη ένταση επιβάλλεται μέσω του μνημονίου στη χώρα μας.

Να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε:

• Τη συρρίκνωση των μισθών και των εισοδημάτων μας.
• Το ξεπούλημα και την λεηλασία του δημόσιου πλούτου.
• Την επιβολή της Ακρίβειας και τον πληθωρισμό.
• Το κλείσιμο και τον αφανισμό των μικροεπιχειρήσεων.
• Τη καταστροφή του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων αγαθών.
• Τη βαρβαρότητα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και των απολύσεων.
• Την επελαύνουσα μάστιγα της ανεργίας.
• Τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης.
• Την αντεργατική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των εργατικών δικαιωμάτων.
• Τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.
• Την ολόπλευρη επίθεση ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα.
• Την κυβέρνηση του μνημονίου και κάθε κυβέρνηση που θα επιχειρεί να το υπηρετεί.

Να οικοδομήσουμε:

• Την ενότητα και το συντονισμό αγώνων, κόντρα στη συμβιβαστική στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
• Τη συσπείρωση των εργαζομένων σε αυτόνομα και ταξικά συνδικάτα και σε εργατικές επιτροπές σε όλους τους τόπους δουλειάς.
• Την αυτοοργάνωση των εργαζομένων πολιτών σε πρωτοβουλίες αγώνα και αλληλεγγύης σε κάθε δήμο και γειτονιά.
• Την αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Να συμπαραταχθούμε:

• Με τις εργατικές αντιστάσεις και τα ευρύτερα λαϊκά κινήματα.
• Με τους αγώνες των εργαζομένων για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών στην Υγεία, την Παιδεία, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και τους ελεύθερους χώρους.
• Με τα κινήματα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και τις επιτροπές αγώνα στις γειτονιές.
• Με τον αγώνα των μεταναστών για τα δικαιώματα τους.
• Με την νεολαία και τους εκπαιδευτικούς για δημόσια και δωρεάν παιδεία και για την υπεράσπιση του Πανεπιστημιακού Ασύλου.
• Με τις πρωτοβουλίες αγώνα για τα δικαιώματα των ανέργων με πρώτο το δικαίωμα για την εργασία.
• Με τα κινήματα για την υπεράσπιση και αναβάθμιση του περιβάλλοντος.
• Με τις κοινωνικές αντιστάσεις στην κρατική αυθαιρεσία και την καταστολή.


Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέοι και νέες

Μπορούμε και πρέπει να οικοδομήσουμε με τους αγώνες μας, ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο που να μπορεί να προωθήσει τους στόχους της ακύρωσης του μνημονίου και των εφαρμοζόμενων αντεργατικών κυβερνητικών πολιτικών καθώς και το άνοιγμα του δρόμου για μια άλλη προοδευτική σοσιαλιστική πορεία της χώρας μας προς όφελος των εργαζομένων.

Όλοι και όλες στους δρόμους.Όλοι και όλες στην πανεργατική απεργία και στη συγκέντρωση στις 23/2/11
Ηράκλειο: Ε.Κ.Η.  10:00΄΄

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

 Η επανεκκίνηση της λειτουργίας των κεντρικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί πολιτική επιλογή των δυνάμεων που τον συναπαρτίζουν, η υλοποίηση της οποίας αποφασίστηκε από κοινού με την ελπίδα μιας νέας αφετηρίας για την ανάκτηση και διεύρυνση της αξιοπιστίας και της πολιτικής επιρροής του εγχειρήματος.

Η απόφαση αυτή ανταποκρίνεται στις αγωνίες και ενωτικές διαθέσεις του κόσμου της ριζοσπαστικής αριστεράς, που παρά τα προβλήματα που εμφανίστηκαν στο επίπεδο της ηγεσίας του ενωτικού μας σχήματος έδειξε ότι πιστεύει και επιμένει σε αυτή την υπόθεση και τη θεωρεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ενότητα όλης της αριστεράς.

Η απόφαση αυτή εναρμονίζεται, επίσης, με τις ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται από την πολιτική της κυβέρνησης, της τρόικας και του μνημονίου και προσδοκούν τη στήριξη της ριζοσπαστικής αριστεράς, στην πάλη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Στo πλαίσιο αυτό αποφασίστηκε:

Η διαμόρφωση ενός προγράμματος κοινής δράσης με έμφαση στη στήριξη των αγώνων των εργαζομένων και των μεγάλων κινημάτων που αναπτύσσονται αυτή την περίοδο.

Η επικαιροποίηση του πολιτικού πλαισίου με βάση το οποίο κινείται η πολιτική μας συμμαχία, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις πιο αποτελεσματικής παρέμβασης της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Η μετατροπή της Γραμματείας σε Συντονιστική Επιτροπή η οποία θα συνεδριάζει μία φορά τον μήνα με τη συμμετοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας, στελεχών από τις θεματικές επιτροπές και τα κινήματα, θα έχει αποφασιστικό χαρακτήρα και θα έχει την ευθύνη του πολιτικού σχεδιασμού και συντονισμού της όλης προσπάθειας στο επόμενο διάστημα.

Η δημιουργία μιας Γραμματείας 11μελούς σύνθεσης που θα έχει εκτελεστικές αρμοδιότητες και την ευθύνη της καθημερινής παρέμβασης με βάση τις ειλημμένες αποφάσεις.

Η ενεργοποίηση και η αναζωογόνηση των Νομαρχιακών, κλαδικών και τοπικών οργανωτικών κυττάρων και πολιτικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ, με τη μαζική συμμετοχή των μελών του, ώστε με σχέδιο και με άνοιγμα στην κοινωνία να συμβάλουν στη δημιουργία ενός ευρύτερου κοινωνικού αλλά και πολιτικού μετώπου αντίστασης στις ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές επιλογές.

Η άμεση επαναλειτουργία του Γραφείου Τύπου, με εκπρόσωπο Τύπου, του ΣΥΡΙΖΑ.

Ρυθμίσεις για να υπάρξει πλουραλισμός στη δημόσια παρουσία και έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ, με αξιοποίηση όλου του δυναμικού του.

Οι πιο πάνω αποφάσεις μπορούν να αναθερμάνουν ένα κλίμα εμπιστοσύνης, ενότητας και κοινής δράσης σε όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ, να δημιουργήσουν βήμα-βήμα πιο στέρεες βάσεις για την επιτυχία της νέας προσπάθειας αναγέννησης του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε μέσα από αυτή τη διαδικασία να εξεταστεί η πραγματοποίηση της 4ης Πανελλαδικής συνδιάσκεψης το Μάιο του 2011.

16/02/2011

To Γραφείο Τύπου

Σε φάση επανεκκίνησης ο ΣΥΡΙΖΑ

Προ των πυλών φαίνεται να είναι η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις πολλαπλές διαβουλεύσεις και συναντήσεις μεταξύ των συνιστωσών και των στελεχών του.


Εν αναμονή της δημόσιας ανακοίνωσης του συμμαχικού σχήματος, που θα πληροφορεί για τα λειτουργικά και οργανωτικά ζητήματα, όπως επίσης και για τις πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες που θα λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα, οι διαβουλεύσεις και οι διεργασίες συνεχίζονται. Σύμφωνα με πληροφορίες της "Αυγής", το βράδυ της Δευτέρας πραγματοποιήθηκε άτυπη συνάντηση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και μελών της Κ.Ο. στα γραφεία της Βαλτετσίου, όπου και τέθηκαν επί τάπητος τα ανοιχτά ζητήματα που απασχολούν το σχήμα. Τον ΣΥΝ εκπροσώπησαν ο Αλ. Τσίπρας, ο Π. Λαφαζάνης και ο Ν. Βούτσης, ενώ το "παρών" έδωσαν οι εκπρόσωποι όλων των συνιστωσών εκτός της ΔΕΑ. Όλα τα "στοιχεία" δείχνουν πως το νέο ξεκίνημα έχει δρομολογηθεί, ενώ έπειτα από αρκετό καιρό όλες οι πλευρές είναι διατεθειμένες να αφήσουν στην άκρη αγκυλώσεις και δισταγμούς που ταλαιπώρησαν το σχήμα το περασμένο διάστημα.

Οι εξωστρεφείς δράσεις και η ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων, τη στιγμή που εντείνεται η επίθεση κυβέρνησης- τρόικας στον κόσμο της εργασίας, μπαίνουν σε πρώτη γραμμή, όπως και η ανάγκη επαναλειτουργίας των "κυττάρων" του ΣΥΡΙΖΑ. Όσον αφορά τα οργανωτικά ζητήματα που απασχόλησαν το σχήμα, όπως ο ρόλος της Γραμματείας και της Κ.Ο., η λειτουργία των 2 οργάνων και η σύγκλιση της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης, φαίνεται να υπάρχει από όλες τις πλευρές διάθεση συνεννόησης για υπέρβαση των εμποδίων. Από τις προτάσεις μάλιστα που κατατέθηκαν προς συζήτηση είναι και αυτή που αφορά τη δημιουργία ενδεκαμελούς συντονιστικού οργάνου, το οποίο θα αποτελείται από 3 στελέχη του ΣΥΝ, 3 στελέχη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, 3 στελέχη της ΑΝΑΣΑ, έναν εκπρόσωπο του ΔΗΚΚΙ και τον Μανώλη Γλέζο από τους Ενεργούς Πολίτες.

ΑΥΓΗ 16/02/2011

ΕΣΠΑ ...... ΦΑΓΩΜΑ

του Θέμη Κοτσιφάκη

Τρομακτικές είναι οι επιπτώσεις που επιφέρει το βάρβαρο μνημόνιο και η πολιτική της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και στη δημόσια εκπαίδευση. Ήδη, έχουν γίνει σκόνη οι διακηρύξεις της κυβέρνησης. Μόνο ως ανέκδοτο ακούγεται σήμερα η προεκλογική της εξαγγελία ότι θα δοθεί το 5% του ΑΕΠ στην παιδεία μέχρι το 2013. Το 2,75% του ΑΕΠ που προβλέπει ο φετινός προϋπολογισμός για την εκπαίδευση είναι αρνητικό ρεκόρ 35ετίας.

Σε εποχές λοιπόν της πιο σκληρής λιτότητας για το λαό μας και περικοπής ακόμα και των πιο στοιχειωδών δαπανών για τα σχολεία, σε εποχές που δεν πληρώνονται ακόμα και τα δεδουλευμένα των εκπαιδευτικών, σε εποχές που το Υπουργείο Παιδείας ετοιμάζει ευρύ κύκλο συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολείων, σε εποχές όπου με το μνημόνιο 3 η κυβέρνηση συστήνει επιτροπή «κομμάντος» υπό την επίβλεψη της τρόικας για να επιβάλλει ακόμα μεγαλύτερες περικοπές στην εκπαίδευση, σε τέτοιες εποχές συνεχίζεται η προκλητική διασπάθιση χρημάτων από το ΕΣΠΑ στο χώρο της εκπαίδευσης.

Αποτελεί πρόκληση, όπως και να το δει κανείς, να συνεχίζεται η διάθεση των κονδυλίων αυτών όχι για να ανακουφίσουν την πληγωμένη από προϋπολογισμό και μνημόνιο εκπαίδευση, αλλά για να μοιράζονται εκατομμύρια ευρώ σε συμβούλους και παρασυμβούλους, σε ιδιωτικές εταιρείες και στους γνωστούς πάντα «πρόθυμους» να συμβάλουν σε μι ακόμα αντιεκπαιδευτική «μεταρρύθμιση».

Αποτελεί πράγματι πρόκληση υπό τις σημερινές συνθήκες να δίνονται σαράντα τρία εκατομμύρια (43 εκ.) € για την «ενίσχυση της ποιότητας της διαχείρισης», τη «δημοσιότητα» και την «πληροφόρηση» από τα οποία διατίθενται σε 9, 5 εκ. € για Σύμβουλο δημοσιότητας, 4 εκ. € για υπηρεσίες δημοσιότητας, προβολής και πληροφόρησης, 12 εκ. € για υπηρεσίες συμβούλου υποστήριξης!!

Ας δούμε όμως και ορισμένα άλλα χρημαδοτούμενα έργα που θα συμβάλλουν σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας στην «αναβάθμιση» της εκπαίδευσης:

· 500.000 € για δημοσκοπήσεις κοινής γνώμης και «Έρευνες για θέματα παιδείας»,

· 1.150.000 € για αποτύπωση-αξιολόγηση και δημιουργίας ηλεκτρονικής βάσης δεδομένων, για την Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση,

· 60.000 € για την καταγραφή βεβαιώσεων, πιστοποιητικών, τίτλων σπουδών,

· 343.150 € για να αποτυπωθεί η υπάρχουσα κατάσταση στην ΤΕΕ,

· 70.000 € για μελέτη για την «αναβάθμισης της διοίκησης της εκπαίδευσης»,

· 70.000 €. για μελέτη για τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση,

· 300.000 €. για τον σύμβουλο αξιολόγησης,

· 450.000 € για σύμβουλο επικοινωνιακής στρατηγικής,

· 70.000 € για σύμβουλο για τη συγχώνευση των φορέων του Υπ.Παιδείας,

· 100.000 € για σχέδιο δράσης για την υλοποίηση νέας εθνικής στρατηγικής για τη διά βίου μάθηση.

Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος……

Είναι γεγονός ότι αρκετά κονδύλια διατίθενται στην εκπαίδευση από τα ευρωπαϊκά προγράμματα, μέσω του ΚΠΣ παλαιότερα και του ΕΣΠΑ τώρα.

Η παρέμβασή μας ήταν πάντα στη λογική να διατίθενται όλα τα χρήματα για τις πραγματικές ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης εκφράζοντας παράλληλα και την έντονη αντίθεσή μας στο συνολικό προσανατολισμό του ΚΠΣ παλαιότερα και του ΕΣΠΑ σήμερα.

Έχουμε επανειλημμένα επισημάνει πως χάνεται μια σημαντική ευκαιρία για την ελληνική εκπαίδευση, να αξιοποιηθούν τα σημαντικά κονδύλια του ΚΠΣ και του ΕΣΠΑ, κυρίως για τη βελτίωση των υποδομών της εκπαίδευσης, αλλά και την εφαρμογή, επιτέλους, της ουσιαστικής επιμόρφωσης (ετήσιας διάρκειας) των εκπαιδευτικών.

Είναι προκλητικό, την ώρα που η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου έκρινε «αντιπαιδαγωγικό» το θεσμό των Αθλητικών Τμημάτων και τα κλείνει, την ώρα που προωθείται η συγχώνευση/κατάργηση σχολικών μονάδων, την ώρα που καταργείται η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και η Ενισχυτική Διδασκαλία, την ίδια ώρα να γίνεται «πάρτι» με τα χρήματα του ΕΣΠΑ.

Η υπουργός Παιδείας δεν απαντά στην ουσία των καταγγελιών μας και ονομάζει τις προτάσεις μας για το συνολικό αναπροσανατολισμό του ΕΣΠΑ «λαϊκισμό». Ενοχλεί φαίνεται την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας η ανάδειξη του ζητήματος αυτού. Έχουν αποφασιστεί αυτά, μας λέει το Υπ.Παιδείας σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή επιτροπή από το 2007 και δεν μπορούν να αλλάξουν. Δικομματική συναίνεση λοιπόν και εδώ. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, η ουσία της πολιτικής μένει….

Από την άλλη μεριά, αυτή την περίοδο μας έχουν «αλλάξει τα φώτα» σε εργασιακά δικαιώματα και κοινωνικά αγαθά, έχουν έρθει τα πάνω κάτω σε προϋπολογισμούς από κυβέρνηση και τρόικα και προσπαθούν να μας πείσουν πως τα θέσφατα που αποφάσισε η Ελληνική Κυβέρνηση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2007 για το ΕΣΠΑ δεν μπορούν να αλλάξουν. Πολύ χοντρό ψέμα για να το φάμε…..

Είναι πρόκληση να συνεχίζεται αυτή η πολιτική.

Άμεσα απαιτείται να γίνει αναπροσανατολισμός των κονδυλίων του προγράμματος αυτού με στόχο όλη η χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ να κατευθυνθεί στις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης.

Διαμαρτυρία για τα ακριβά εισιτήρια του αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου

Την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2010 πραγματοποιήθηκε, διαμαρτυρία για τα ακριβά εισιτήρια του αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου. 20 μέλη της επιτροπής πολιτών και φορέων που έχει συσταθεί, μοίρασε υλικό στους πολίτες που περίμεναν στις στάσεις στα GOODY's και στην ΑΣΤΟΡΙΑ και μπήκαν στα διερχόμενα λεωφορεία για να ενημερώσουν το επιβατικό κοινό για τα αιτήματα της επιτροπής.


Τις τελευταίες μέρες έχουν μαζευτεί τουλάχιστον 600 υπογραφές από πολίτες της πόλης που διαφωνούν με τις υψηλές τιμές στα εισιτήρια ενώ η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

Ακόμα, αναφορικά με τις δηλώσεις του κου Βουλγαράκη, προέδρου του αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου, στο δίκτυο goodnet.gr την Παρασκευή το πρωί (Οι τιμές δεν αυξήθηκαν πολύ - δεν λαμβάνουμε κρατική επιχορήγηση - η φοιτητική κάρτα είναι 40 ευρώ μηνιαίως και συμφέρει) να υπενθυμίσουμε τα εξής:

• η αύξηση είναι της τάξης του 30% (20 λεπτά πιο πάνω) με αποτέλεσμα να έχουμε εισιτήρια μέχρι και 1,50 ευρώ για μία μόνο διαδρομή
• κακώς δεν λαμβάνει κρατική χρηματοδότηση – το ερώτημα είναι τι πιέσεις έχει ασκήσει ώστε να λάβει κρατικές διευκολύνσεις
• ο μέσος φοιτητής που ανεβαίνει στη σχολή του 4 με 5 φορές την εβδομάδα θα δαπανάει με το πορτοκαλί εισιτήριο των 1,10 ευρώ, από 35 μέχρι 44 ευρώ τον μήνα. Συνεπώς για ποια διευκόλυνση μιλάμε;

Επίσης, το πρωί της Παρασκευής, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη φορέων υπό τον υφυπουργό Μεταφορών, κ. Σπύρο Βούγια στην Περιφέρεια Κρήτης, όπου παρών ήταν και ο κος Βουλγαράκης. Εκεί, ο υφυπουργός εκτός των άλλων πρότεινε στον πρόεδρο των αστικών ΚΤΕΛ Ηρακλείου να εξετάσει πιλοτικά την παροχή μειωμένου εισιτηρίου κατά 50% στους φοιτητές (αντί για 25% που είναι σήμερα) τουλάχιστον μέχρι το τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς.

Εμείς από την πλευρά μας υπνεθυμίζουμε οτι το επόμενο διάστημα θα συνεχίσουμε να οργανώνουμε τη δράση μας ώστε:

• να μην περάσει το νέο χαράτσι της κυβέρνησης με τις αυξήσεις στα κόμιστρα των αστικών συγκοινωνιών
• το ΚΤΕΛ να πάρει πίσω τις αυξήσεις
• ο δήμος να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του και να ασκήσει κοινωνική πολιτική
• να καθιερωθούν δωρεάν ή μειωμένα εισιτήρια όχι μόνο σε φοιτητές αλλά και σε άνεργους, στους εργαζόμενους που πηγαίνουν και έρχονται στη δουλειά τους, στους φτωχούς, μικροσυναξιούχους, μαθητές, ασθενείς που ανεβοκατεβαίνουν σε ΠΑΓΝΗ και Βενιζέλειο.

Τέλος, η επιτροπή κατοίκων και φορέων που έχουμε δημιουργήσει συντονίζεται πλέον και μέσα από το facebook με την ομάδα “Να πέσουν οι τιμές στα εισιτήρια του αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου”. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα θα ανακοινωθεί νέα συνάντηση για τη συνέχιση των δράσεων και των παρεμβάσεων μας.

Ηράκλειο, Σάββατο 28 Ιανουαρίου

επικοινωνία:
oxiakriboeisithrio@gmail.com
6973 784935
6984 708109

Δήλωση του Μιχάλη Κριτσωτάκη με αφορμή τις επικείμενες συγχωνεύσεις/καταργήσεις σχολικών μονάδων

Με αφορμή τη χθεσινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας , με θέμα τις επικείμενες συγχωνεύσεις/καταργήσεις σχολικών μονάδων, o βουλευτής Ηρακλείου του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς Μιχάλης Κριτσωτάκης έκανε την ακόλουθη δήλωση


«Την πλήρη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης μεθοδεύει το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο αφού με τις έννοιες “αναδιοργάνωση”, “εξορθολογισμό” και “αναβάθμιση” δεν εννοεί τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την περαιτέρω περιστολή των δαπανών για την Παιδεία και, κυρίως, την αμφισβήτηση του δημόσιου χαρακτήρα βασικών εκπαιδευτικών υπηρεσιών και λειτουργιών του.

Το πέρασμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αρμοδιοτήτων και ευθυνών της κεντρικής Πολιτείας, χωρίς τους απαραίτητους πόρους σε συνάρτηση με το ποσοστό των δαπανών για την παιδεία, που προβλέπεται στον προϋπολογισμό του 2011 - μόλις στο 2,75% για το τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα και των τριών βαθμίδων- είναι δηλωτικό των προθέσεων της πολιτικής ηγεσίας του ΥπΠΔΒΜΘ και της κυβέρνησης.

Το υπουργείο, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις συνέπειες από τη δραστική μείωση των κονδυλίων, των διορισμών και των προσλήψεων τη χρονιά 2011-2012, προσανατολίζεται να προχωρήσει σε εκτεταμένες συγχωνεύσεις.

Τίποτα από τα παραπάνω και πρωτίστως καμία περικοπή λογιστικού τύπου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον εκπαιδευτικό κόσμο.

Μπροστά σε αυτές τις επιδιώξεις, η απάντησή δεν μπορεί να είναι άλλη από τον καθολικό, ενωτικό και συντονισμένο αγώνα. Δεν μπορεί να είναι άλλη από το δυνάμωμα του μαχητικού και μαζικού εκπαιδευτικού κινήματος, που θα προβάλλει και θα διεκδικεί αγωνιστικά, την επίλυση των μικρών και των μεγάλων προβλημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης.

Ως ΣΥΡΙΖΑ στεκόμαστε αλληλέγγυοι στα αιτήματα του εκπαιδευτικού κόσμου και θα συνεχίσουμε την προσπάθεια ανατροπής των σχεδιασμών της Κυβέρνησης, του ΔΝΤ και της Ε.Ε, καθώς και τη διεκδίκηση μιας εκπαίδευσης δημόσιας και δωρεάν, ποιοτικά αναβαθμισμένης, σύγχρονης, για όλα τα παιδιά, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις».

Παρέμβαση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Μιχ. Κριτσωτάκη στο 10ο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ

Ο βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ηρακλείου Μιχάλης Κριτσωτάκης εκπροσώπησε τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς στο 10ο συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπ. Συλλόγων Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού τωνΠανεπιστημίων.


Στην παρέμβαση του ο κος Κριτσωτάκης ανέφερε:

«Αν και η κατάσταση στη χώρα μας και την Ευρώπη δεν επιτρέπει αισιοδοξία, ελπίζουμε ότι οι εργασίες του συνεδρίου σας θα δώσουν ελπίδα και προοπτική, όχι μόνο για το πανεπιστήμιο αλλά και για την κοινωνία που δοκιμάζεται σκληρά από την πολύπλευρη κρίση ως αποτέλεσμα του συστήματος.

Σήμερα που δοκιμάζονται οι βεβαιότητες και οι σταθερές της κοινωνίας μας προχειρότητες, πειραματισμοί και εύκολες λύσεις δεν επιτρέπονται.

…Για τον Συνασπισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το Σύνταγμα δεν συνιστά μόνο ένα περιοριστικό πλαίσιο. Αποτυπώνει, κυρίως, μείζονος σημασίας και θεμελιώδεις αξίες της κοινωνίας και της πολιτείας μας, κεκτημένα της ακαδημαϊκής μας παράδοσης. Αυτά τα κεκτημένα διακυβεύονται σήμερα, όπως και χθες, με τις περίφημες «διασταλτικές ερμηνείες του Συντάγματος». Και για να μην έχουμε καμία αμφιβολία περί των σχεδιασμών που εξυφαίνονται, οι αρχηγοί των δύο κομμάτων εξουσίας συμφώνησαν ότι η επόμενη βουλή θα είναι αναθεωρητική, δηλαδή θα τεθεί και πάλι επί τάπητος η αναθεώρηση του άρθρου 16.

Στο πλαίσιο του Μνημονίου και με δεδομένο τη δεινή οικονομική θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα, επιχειρούνται σήμερα ευρείας κλίμακας αλλαγές που διαμορφώνουν έναν νέο θεσμικό χάρτη.

Είναι πια κοινή συνείδηση ότι κάτι έχει αλλάξει στον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, και τούτο συνίσταται στην έκπτωση της πολιτικής αυτονομίας της πολιτείας μας. Η ελληνική κυβέρνηση πασχίζει να μας πείσει ότι τα προβλήματα προέκυψαν εξ αιτίας του διευρυμένου δημόσιου τομέα και όχι εξ αιτίας των πολιτικών που ασκήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, ότι πρόκειται για «τεχνικά ζητήματα» και όχι για επίδικα διακριτών πολιτικών αρχών και προσανατολισμών, ότι οι «λύσεις» που προτείνει είναι μονόδρομος. Και όλες αυτές οι λύσεις έχουν ένα κοινό παρονομαστή: περιστολή των δημόσιων θεσμών, περιστολή των δημόσιων δαπανών, περιστολή των κοινωνικών πολιτικών.

Το ερώτημα που τίθεται για εμάς, συνίσταται στο εάν η κρίση των πανεπιστημίων, περί της οποίας ομιλούν κυβερνητικά στελέχη και συγκροτήματα του τύπου, προέκυψε εξ αιτίας της δημοκρατικής φύσης των θεσμών διοίκησης, του μαζικού χαρακτήρα της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, του καθεστώτος ελευθερίας και αυτονομίας των λειτουργών της; ‘Η εξαιτίας των παρεμβάσεων του κράτους, των ελλειμματικών μηχανισμών ελέγχου, των πελατειακών δικτύων και των μηχανισμών ιδιοποίησης του δημόσιου πλούτου;

Η κυβέρνηση φαίνεται να επέλεξε την εγκατάσταση «εξωτερικών διοικητικών δομών» στα πανεπιστήμια και στο εθνικό χώρο τριτοβάθμιας και έρευνας. Οφείλουμε όμως να επισημάνουμε ότι η «νέα διοίκηση» δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την χρηστή οικονομική διαχείριση, ούτε την αξιοκρατία, ούτε την τήρηση των νόμων. Το κριτήριο για εμάς είναι το ποιος εκλέγει και σε ποιόν λογοδοτούν τα όργανα διοίκησης, ποιος ορίζει και με ποιους τρόπους το περιεχόμενο του διδακτικού και ερευνητικού έργου, ποιο είναι και πως προσδιορίζεται το θεσμικό καθεστώς των διδασκόντων-ερευνητών αλλά και των φοιτητών, το εάν η γνώση είναι δημόσιο αγαθό ή «υπηρεσία εκπαίδευσης».

Το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων δεν είναι για τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ούτε αναπόληση του «παλιού καλού καιρού» ούτε ιδεολογικός αναχρονισμός. Επιμένουμε στην εκλογή των οργάνων διοίκησης από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Και γιατί αυτό επιτάσσει το Σύνταγμα, αλλά και γιατί έχουμε εμπιστοσύνη και περιμένουμε πολλά από στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

Η εξάρτηση του πανεπιστημίου από την κυβέρνηση και την αγορά, δηλαδή κέντρων εξουσίας που λειτουργούν υπό το κράτος συγκυριακών πιέσεων και στη λογική της «μοναδικής λύσης», οδηγεί στην καταστροφή της ακαδημαϊκής παράδοσης, του επιστημονικού πλουραλισμού και της μαζικής πνευματικής ανάπτυξης.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταθέσει σε «εξωτερικές διοικήσεις», σοφών, προσωπικοτήτων, κατά προτίμηση διεθνών, την ευθύνη διαχείρισης των πανεπιστημίων, αλλά κυρίως να απαλλάξει το κράτος από την υποχρέωσή του να χρηματοδοτεί τα ΑΕΙ και να εγγυάται τη μισθοδοσία των λειτουργών του.

Και πολύ φοβόμαστε ότι η μόνη ασφαλής πηγή χρηματοδότησης δεν είναι άλλη από τα «δίδακτρα» και την περιστολή των αποδοχών των μελών ΔΕΠ. Πολύ φοβόμαστε ότι η συρρίκνωση του εθνικού χώρου τριτοβάθμιας και έρευνας αφορά και το εύρος των μαθήσεων, των γνωστικών αντικειμένων και των ερευνητικών πεδίων. Αυτό άλλωστε δείχνει η κυβερνητική πρόταση για την μετατροπή της Ανεξάρτητης Αρχής Πιστοποίησης σε Ανεξάρτητη Αρχή πιστοποίησης και χρηματοδότησης. Οι «καινοτομίες» του πρωθυπουργού περί «διεθνών συμβούλων» και «κουπονιού», περί «ουσιαστικής αυτονομίας» των πανεπιστημίων, διέπονται ουσιαστικά από μια λογική πέραν της ακαδημαϊκής μας παράδοσης, οδηγούν στην πλήρη εμπορευματοποίηση των πανεπιστημίων, αλλά και την εξάρτησή τους από το κράτος».